Het onmogelijke geflikt - van zero to hero!!

Het ‘Compleat Beet/Karper/Rovers’ team, bestaande uit Arnout Terlouw, Ron Beugelink en teamrunner Lee Carpenter hebben het onmogelijke geflikt tijdens de eerste World Catfish Classic op de Ebro bij Chiprana. Twee dagen een hatelijke nul en dan vanuit het niets toeslaan na een ongelooflijke inhaalrace op de derde en laatste dag!

Van zero to hero, Arnout Terlouw, Ron Beugelink en Lee Carpenter hebben het geflikt!

Na twee dagen slechts een meerval van 7 kg te hebben gevangen, die dus niet meetelde moest het op de derde en laatste dag op stek  B8 gaan gebeuren. We wisten dat deze stek op papier de beste van de drie stekken was die we hadden geloot. Een stek die bekend staat als ‘the bite’, een naam die die dankt aan de ‘hap‘ die uit de tegenoverliggende, steile rotswand is gebeten, althans zo lijkt het.

Op stek B8 moest het dan maar gebeuren!

Hier moesten we in ieder geval van die hatelijke nul afkomen. De eerste dag was hier weliswaar ook niets gevangen maar op de tweede dag had een Engels team hier 11 vissen gevangen, helaas voor hun allemaal kleintjes, waarvan er 4 zelfs te klein waren om mee te tellen. Wel hadden ze op het laatst een grote vis verspeeld op een oude boeilijn die aan een auto-accu vastzat!

Wie zou er gaan winnen, wie hadden de beste kansen op de eindoverwinning? Natuurlijk de Amerikanen die drie stekken verderop zaten op B11, die nog steeds aan de leiding gingen met 267,7 kg maar ook het Nederlandse team van Hans Sissingh en Mark Huizinga stond er heel goed voor. Op dat moment vijfde met een achterstand van zo’n 100 kg maar ze zaten de laatste dag op C12, de stek waar Juul Steyn en Hans Sibbel de dag ervoor nog een vis van 62 kg wisten te vangen. Dat gedeelte van de C-sectie had al twee dagen heel wat grote vissen geproduceerd, dus daar lagen beslist kansen…

Op stek C12 hadden Juul Steyn en Lebbis de dag ervoor een dikke meerval van 62 kg gevangen, dus daar lagen kansen (foto Juul Steyn/Topvisser.nl)

Om 09.00 klonk het startsignaal en organisator Ross Honey en zijn camerateam kwamen bij ons zitten. Zou dat geluk brengen of juist niet? Net toen ik dat laatste dacht kregen we een tik op de top van de linkerhengel die het verst lag op een diepte van 9 meter. Ik pakte de hengel en zag dat de lijn een beetje slap viel. Snel binnendraaien, contact zoeken en toen vloog de hengel krom. Hangen!

Binnen  het uur stond ik de eerste meerval te drillen!

Het was gelijk duidelijk dat het een goede vis was en de Chub spodhengel ging tot in het handvat dubbel. Ondertussen werd alles van alle kanten gefilmd. 11 minuten later was eindelijk onze eerste vis binnen en meteen een goeie; 66 kg bij 212 cm! De eerste vis van de dag, het begin van een historische dag…

Van de hatelijke nul af, en goed ook; 66 kg 212cm!

Natuurlijk moesten er foto’s gemaakt worden, maar Lee stond ondertussen alweer in de starthouding om het aas richting de 200 meter uit te varen, iets wat hij die dag nog heel wat keren zou doen. Een hengel stond al beaasd klaar, wat voer in de bak en varen maar. Gelukkig was het vandaag zo goed als windstil wat alles een stuk eenvoudiger maakte.

Lee op weg naar een verre stek; een goede teamrunner bleek onmisbaar!

Volgens Lee lag er heel wat vis en nauwkeurig dropte hij weer het aas op dezelfde stek die gemakkelijk terug te vinden op de GPS – dat maakte dat we geen boeitjes nodig hadden en daar geen vis op konden verspelen. Deze dag werd nog een extra benadrukt dat een goede teamrunner heel belangrijk is als er veel actie is en er constant hengels opnieuw uitgevaren moeten worden en bijgevoerd. Wat dat betreft was ons team een echte geoliede machine!

Media aandacht genoeg!

Na die eerste bevrijdende vis bleven de aanbeten komen. Om 13.30 uur stond de teller op 8 meervallen! Eentje was minder dan 10 kg en telde dus niet mee, maar de andere brachten heel wat kilo’s op de weegschaal. Op dat moment, zo werd ons verteld door de hoofdmarshall Andy Chambers, stonden we al derde. Ongelooflijk maar waar. Dat het nog gekker werd, konden we nog niet vermoeden!

Officiele weging in het bijzijn van een marshall

Wel hoorden we dat de Amerikanen nog steeds geen vis hadden al zeiden ze dat ze op hun geavanceerde fishfinder genoeg grote vissen op de stek hadden liggen. Die lagen er bij ons maar het bleek eens te meer dat de vissen niet echt wilde azen. Hengeldruk of het wisselende weer? In ieder geval hadden wij daarom besloten om ‘vis voor vis’ te vissen met steeds een klein beetje voer op elke hengel, net genoeg voor één vis. Dat die tactiek goed uitpakte bleek om 15.30 toen ik, nadat we net daarvoor nog een aanbeet hadden gemist, weer een goede vis haakte. Om 15.48 kon de marshall een vis van 46 kg bijschrijven, waarmee we op 268,3 kg kwamen… 600 gram meer dan de Amerikanen die tot dan toe nog steeds aan de leiding gingen!

Onze indrukwekkende scorelijstt van de laatste dag.

De voorgaande twee dagen werden er in het laatste uur steevast nog een aantal grote vissen gevangen, dus hoewel we aan de leiding gingen kon een grote vis nog het hele klassement op zijn kop gooien. Zelfs een vis van 10 kg kon genoeg zijn voor de nummer 2 en 3! We hadden nog een grote vis nodig zo dacht ik en eerlijk gezegd verwachtte ik die ook nog wel. Ondertussen was wel het weer aan het omslaan. Donkere wolken dreigden en het koelde aanzienlijk af. Bij ons bleef het stil, maar ook bij de concurrentie en toen werd het aftellen geblazen. Het bleef mogelijk dat een paar seconden voor het eindsignaal een vis gehaakt werd. In dat geval had je nog 30 minuten extra om de vis op de kant te krijgen.

Even was er nog een ‘angstig’ moment toen gemeld werd dat de Amerikanen een vis aan het drillen waren. Bleek het een plastic zak te zijn die in hun lijn was gedreven! Het bleef dus tot op de laatste seconden spannend toen Ross aan het aftellen was. Wat een opluchting en blijdschap toen hij op de hoorn blies. Het was afgelopen, we hadden gewonnen. Van zero naar hero!! Officieel was het nog niet maar iedereen kwam ons al feliciteren met onze ongelooflijke inhaalrace.

 Arnout neemt de sportieve felicitaties van Mark Huizinga in ontvangst.

Daarna werd het één groot feest. ’s Avonds bij de prijsuitreiking ging Ron helemaal uit zijn dak, hier had hij van gedroomd en soms komen dromen uit! We ontvingen de wisselbokaal en een cheque van 7.500 GBP+ 3.000 GBP aan hengelsportmateriaal van Pure Fishing, het kon niet op.

Gieten maar met die champagne!

Camera’s klikten van alle kanten, de champagne werd opengetrokken en werd  er tot in de late uurtjes feest gevierd. Met dank aan Ron (www.thecompleatebroangler) en onze super teamrunner Lee (www.propredator.co.uk) – we waren een fantastisch team!

De Nederlandse vlag werd hoog gehouden!

Nederland deed het overigens heel goed op deze eerste World Catfish Classic. Elk van de zeven (gecombineerde) teams ving vis; Hans Sissingh en Mark Huizinga werden uiteindelijk 9^e, Robert Valkeneer en Heiko Brunning 11e, Juul Steyn en Hans Sibbel 18^e, Ardy Veltkamp en Eric Torres 21^e, Marco Vink en Leen Maarleveld 23^e en Gerard Bekkering en Anno Jager 27^e. Klasse mannen!

Arnout Terlouw

Kijk voor alle uitslagen op www.worldcatfishclassic.com.  en hieronder voor een uitgebreid fotoverslag.

Wachten bij het gemeentehuis van Chiprana voor de officiele inschrijving

45 teams uit 15 landen deden mee.

Marcherend door de straten van Chiprana

Organisator Ross Honey aan het woord tijdens de officiele opening.

Elk team ontving een speciale weeg- en bewaarzak en handschoenen.

 Meervalvissen is duidelijk een jonge, dynamische tak van visserij!

 Blij met de loting, maar dat was na twee dagen zonder vis wel even anders!

De stekken waren verdeeld over drie secties.

Wie zou er kampioen worden, en wie zou er met de Berkley Bass boot naar huis gaan?

 Ron en Lee namen bij de openingsceremonie alvast een voorschot, niet wetende dat...

Ondanks de grootschalige opruimactie, toch alweer afval op de stekken.

Onze eerste vis, helaas te klein om mee te tellen.

Veel wind de eerste wedstrijddag.

Weinig wind de tweede dag... maar ook wederom weinig vis, beter gezegd helemaal niets!

Alles werd uit de kast gehaald.

 Een zogenaamde pelletdonut.

Lichte maar sterke, loeischerpe haken en dunne, slijtvaste onderlijn.

Nieuwe dag, nieuwe kansen. Het weer zag er in ieder geval goed uit op de laatste dag.

Overleg tussen Ron Beugelink en Marco Vink van The Diff die twee stekken verderop zat, samen met Leen Maarleveld van Ahoy Hengelsport.

Binnen  het uur stond ik de eerste meerval te drillen.

 Lee heeft moeite om de zware meerval op de kant te krijgen.

Hoe zwaar zou die zijn...

66 kg gaf de weger aan! Het begin van nog veel meer... maar dat wisten wij toen nog niet al hoopten we het natuurlijk wel stiekem!

Nog even showen voor de camera's voordat dit Ebromonster van 212 cm weer mag zwemmen.

Ron in gevecht met een meerval, de aanbeten bleven komen!

Gespannen afwachten tot de meerval zich voor het eerst laat zien.

Het Franse team bestaande uit Sebastien Francois en Jeremy Josserand, ging met de Berkley Bass boot naar huis.

Met een vis van maar liefst 91 kg, meer dan 200 lb dus en dat in juni!

Team USA met Phil Jing en Tim Haynie kwam 600 gram tekort! Ook zij wisten 2 dagen geen enkele vis te vangen en hadden op de eerste dag al toegeslagen.

Hans Sissingh en Mark Huizinga werden uiteindelijk 9e.

Van zero to hero, Arnout Terlouw, Ron Beugelink en Lee Carpenter hadden het geflikt!

 Fotografen genoeg!

Wie heeft de mooiste plaatjes geschoten?

Wie had dat gedacht, ik niet!

Zonder onze teamrunner Lee Carpenter was het ons zeker niet gelukt.

Ron ging helemaal uit zijn dak en terecht!